Mariusz Kwiecień opowiada o Don Giovannim i innych swoich ulubionych bohaterach operowych
 |
| Źródło: Rzeczpospolita. Foto. Juliusz Multarzyński |
"Rz": Zapowiada pan pożegnanie z Don Giovannim. To prawda?
Mariusz Kwiecień: Nie rozstanę się z nim gwałtownie, ale przestawiam się na muzykę liryczno-dramatyczną. Pozostanę przy Onieginie, z oper rosyjskich chciałbym dodać Mazepę i kniazia Igora, na pewno będzie Posa z „Don Carlosa" czy Germont-ojciec w „Traviacie", a w pewnym momencie chciałbym dojść do „Balu maskowego". W ciągu pięciu, sześciu lat zmieni się mój repertuar, choć na Don Giovanniego mam podpisane kontrakty w Londynie, Paryżu czy Chicago, a nawet w Barcelonie na 2017 rok.
Mariusz Kwiecień: Nie rozstanę się z nim gwałtownie, ale przestawiam się na muzykę liryczno-dramatyczną. Pozostanę przy Onieginie, z oper rosyjskich chciałbym dodać Mazepę i kniazia Igora, na pewno będzie Posa z „Don Carlosa" czy Germont-ojciec w „Traviacie", a w pewnym momencie chciałbym dojść do „Balu maskowego". W ciągu pięciu, sześciu lat zmieni się mój repertuar, choć na Don Giovanniego mam podpisane kontrakty w Londynie, Paryżu czy Chicago, a nawet w Barcelonie na 2017 rok.
Do warszawskiej inscenizacji wrócił pan po dziewięciu latach od premiery. Kiedy czuł pan, że Don Giovanni jest pana rówieśnikiem? Wtedy czy teraz?
Zawsze jestem nim po trochu, ale wtedy myślałem, że to młodzik pełen energii. Kolejne rozmowy z reżyserami, moje lektury, a zwłaszcza doświadczenia życiowe spowodowały, że zacząłem inaczej na niego patrzeć. W tej chwili jest mi bardziej bliski, łączy nas wiek i emocjonalne podejście do życia. Przeszedłem już przez takie sytuacje, kiedy wydawało mi się, że uderzam głową w ścianę i muszę zrobić coś bardziej nowego, by nie podążać wyłącznie rutynową ścieżką. Don Giovanniego też musiała nudzić życiowa stagnacja. Spotkanie ze śmiercią było dla niego czymś ekscytującym, a każdy kolejny sukces erotyczny traktował jak lekarstwo na nudę.
Jako baryton ma pan szczęście, w przeciwieństwie do tenorów nie jest pan skazany wyłącznie na role amantów.
To chyba największa zaleta bycia barytonem, bas z kolei od najmłodszych lat wciela się w starców. Parę lat temu zaśpiewałem w Londynie Germonta-ojca w „Traviacie", ale nie miałem poczucia sukcesu. Nie czułem tej postaci, nie byłem wiarygodnym ojcem dla Alfreda, prywatnie o rok młodszego ode mnie. Teraz, gdy dobiegam czterdziestki, otwierają się nowe możliwości. Niebawem w Monachium wcielę się w markiza Posę w „Don Carlosie", za 10 – 15 lat chciałbym zrealizować marzenie i zaśpiewać Simona Boccanegrę, to bohater mojej ulubionej opery. A jeśli głos będzie się nadal rozwijał, odważę się zmierzyć z Jagonem w „Otellu". Już proponowano mi tę rolę w Metropolitan w 2017 roku, ale byłoby to zdecydowanie za wcześnie.
Warszawskie spektakle „Don Giovanniego" wzbudziły ogromne zainteresowanie, zdobycie biletu było wręcz niemożliwe.
Cieszę się ogromnie, także dlatego, że po 15 różnych inscenizacjach „Don Giovanniego" mogę powiedzieć, że ta jest najlepsza, w jakiej brałem udział. Inne były zdecydowanie uboższe interpretacyjnie. Ważne jest i to, że na warszawskiego „Don Giovanniego" przychodzi masa młodych ludzi, ale też Mariusz Treliński proponuje alternatywę dla teatru dramatycznego i kina.
Nie sądzi pan, że opera przeżywa niezwykły okres? Przez spektakle plenerowe i transmisje telewizyjne staje się elementem kultury masowej, a zapraszając takich reżyserów jak Mariusz Treliński czy Krzysztof Warlikowski, wkracza w rejony wysublimowanej sztuki?
Najbardziej pociąga mnie w niej kontakt ze współczesnym teatrem, w którym więcej wymaga się od śpiewaków, a ja lubię takie wyzwania. Mogę otworzyć wyobraźnię, a nie tylko – jak Don Giovanni – poruszać się po rutynowej ścieżce.
Czy po kontakcie z Krzysztofem Warlikowskim przy „Królu Rogerze" w Paryżu i Madrycie zyskał pan coś nowego do pracy nad kolejnymi rolami?
On dał nam możliwość samokreowania się na scenie. W jego „Królu Rogerze" po raz pierwszy w stu procentach poddałem się muzyce i odnalazłem w sobie energię, której nigdy nie używałem. Mariusz Treliński jest inny, ma fenomenalną umiejętność kreowania obrazów na scenie, ale także zmusza do otwarcia wyobraźni i błyskawicznego podążania za tym, co on wskazuje.
Będzie następna płyta po albumie z ariami słowiańskimi?
Tak, choć dziś trudno nagrać płytę, jeśli nie ma się na imię Anna, a na nazwisko Netrebko. Ale Harmonia Mundi już zamówiła nowy album. Poświęcę go muzyce włoskiej, głównie Donizettiemu, ale będzie też coś z Belliniego, Verdiego i Rossiniego. Z Łukaszem Borowiczem i Polską Orkiestrą Radiową wciąż próbujemy znaleźć dogodne dla nas terminy. Myślę też o trzecim krążku, wyłącznie z pieśniami. Chciałbym nagrać piękny cykl Paderewskiego do francuskich tekstów Catulle'a Mendesa.
A długo będziemy czekać na pana kolejny przyjazd do Warszawy?
Rozmowy trwają, muszę zdecydować, co chciałbym zaśpiewać, i uwzględnić, czy moje oferty wpisują się w plany Opery Narodowej. Nie zamierzam wracać z Don Giovannim, chciałbym pokazać się w nowym wcieleniu, choć mogę znów być Onieginem.
—rozmawiał Jacek Marczyński
Rozmowy trwają, muszę zdecydować, co chciałbym zaśpiewać, i uwzględnić, czy moje oferty wpisują się w plany Opery Narodowej. Nie zamierzam wracać z Don Giovannim, chciałbym pokazać się w nowym wcieleniu, choć mogę znów być Onieginem.
—rozmawiał Jacek Marczyński
/źródło: Rzeczpospolita/
TŁUMACZENIE / TRANSLATION
Mariusz Kwiecien is about Don Giovanni and other heroes of their favorite opera
With Mariusz Kwiecień talks Jacek Marczynski
You promise good-bye with Don Giovanni. Is that true?
I do not part with him violently, but I moves into lyrical and dramatic music. I stay with Onegin, from Russian operas I would like to add Mazepa from "Prince Igor", certainly will be Posa from "Don Carlos" and the father Germont from "La Traviata", and at some point I would like to come to "A Masked Ball." Within five to six years my repertoire will change, though for Don Giovanni I have signed contracts in London, Paris and Chicago, and even in Barcelona in 2017.
To the Warsaw production you came nine years after the release. When you feel that Don Giovanni is your same age? Then or now?
I'm always a bit of him, but then I thought he was full of energy youngster. Another conversations with directors, my reading, and especially the experience of life meant that I began to look at him differently. At the moment he is more close to me, connects us age and emotional approach to life. I already went through this situation, when I seemed to strike my head against the wall and I have to do something more new, not only follow the path of a routine. Don Giovanni had bored a stagnant life, too. Encounter with death was something exciting for him, each another erotic success regarded as a cure for boredom.
As a baritone, you have luck, unlike tenors you are not convicted only on the lovers roles.
It's probably the biggest advantage of being a baritone, bass in turn from an early age plays the elderly. A few years ago in London, I sang Germont, the father from "La Traviata", but I had no sense of success. I did not feel this form, I was not reliable to Alfred's father, privately a year younger than me. Now when I run forty, opens up new possibilities. Soon in Munich incarnate in Marquis Pose in "Don Carlos", for 10 - 15 years I would realize my dream and sing Simon Boccanegra, the hero of my favorite operas. And if the voice will continue to grow, I dare to face from Iago in "Othello". Already offered me this role at the Metropolitan in 2017, but it would be too much early.
Warsaw performances of "Don Giovanni" aroused enormous interest, getting a ticket was impossible.
I am very happy, also because, that after the15 different productions of "Don Giovanni" I can say that this is the best, in which I participated. Others were much poorer interpretatively. It is important that at the Warsaw's "Don Giovanni" comes the mass of young people, but also Mariusz Trelinski suggests an alternative for dramatic theater and cinema.
Do not you think that opera is experiencing an unusual period? For outdoor shows and television broadcasts becomes part of mass culture, and inviting directors such as Mariusz Trelinski or Krzysztof Warlikowski, enters into the regions of sublime art?
Most attracted to me in it's contact with the contemporary theater, in which more is required of the singers, and I like these challenges. I can open the imagination, and not only - as Don Giovanni - navigate the routine path.
After the contact with Krzysztof Warlikowski with "King Roger" in Paris and Madrid have you gained something new to work on next roles?
He gave us the opportunity to self-interpretation on the stage. In his "King Roger" for the first time in one hundred percent I gave up music, and I found a lot of energy, which I never used. Mariusz Trelinski is different, he has a phenomenal ability to create images on the stage, but also forces you to open the imagination and instantly follow what he suggests.
Will be the next album after album with slavic arias?
Yes, although today it is hard to make a record, if you aren't Anna Netrebko. But Harmonia Mundi already ordered a new album. I dedicate it to the Italian music, mostly Donizetti, but will be also something from Bellini, Verdi and Rossini. With Łukasz Borowicz and the Polish Radio Orchestra we still trying to find convenient dates for us. I also think about the third album, with songs only. I would like to record a beautiful series of Paderewski to the Catulle Mendes French text.
And how long we will wait for your next arrival to Warsaw?
Talks are ongoing, I have to decide what I want to sing, and to consider whether my offer fit into the plans of the National Opera. I'm not going to come back with Don Giovanni, I would show up in a new incarnation, but I can again be Onegin.
With Mariusz Kwiecień talks Jacek Marczynski
You promise good-bye with Don Giovanni. Is that true?
I do not part with him violently, but I moves into lyrical and dramatic music. I stay with Onegin, from Russian operas I would like to add Mazepa from "Prince Igor", certainly will be Posa from "Don Carlos" and the father Germont from "La Traviata", and at some point I would like to come to "A Masked Ball." Within five to six years my repertoire will change, though for Don Giovanni I have signed contracts in London, Paris and Chicago, and even in Barcelona in 2017.
To the Warsaw production you came nine years after the release. When you feel that Don Giovanni is your same age? Then or now?
I'm always a bit of him, but then I thought he was full of energy youngster. Another conversations with directors, my reading, and especially the experience of life meant that I began to look at him differently. At the moment he is more close to me, connects us age and emotional approach to life. I already went through this situation, when I seemed to strike my head against the wall and I have to do something more new, not only follow the path of a routine. Don Giovanni had bored a stagnant life, too. Encounter with death was something exciting for him, each another erotic success regarded as a cure for boredom.
As a baritone, you have luck, unlike tenors you are not convicted only on the lovers roles.
It's probably the biggest advantage of being a baritone, bass in turn from an early age plays the elderly. A few years ago in London, I sang Germont, the father from "La Traviata", but I had no sense of success. I did not feel this form, I was not reliable to Alfred's father, privately a year younger than me. Now when I run forty, opens up new possibilities. Soon in Munich incarnate in Marquis Pose in "Don Carlos", for 10 - 15 years I would realize my dream and sing Simon Boccanegra, the hero of my favorite operas. And if the voice will continue to grow, I dare to face from Iago in "Othello". Already offered me this role at the Metropolitan in 2017, but it would be too much early.
Warsaw performances of "Don Giovanni" aroused enormous interest, getting a ticket was impossible.
I am very happy, also because, that after the15 different productions of "Don Giovanni" I can say that this is the best, in which I participated. Others were much poorer interpretatively. It is important that at the Warsaw's "Don Giovanni" comes the mass of young people, but also Mariusz Trelinski suggests an alternative for dramatic theater and cinema.
Do not you think that opera is experiencing an unusual period? For outdoor shows and television broadcasts becomes part of mass culture, and inviting directors such as Mariusz Trelinski or Krzysztof Warlikowski, enters into the regions of sublime art?
Most attracted to me in it's contact with the contemporary theater, in which more is required of the singers, and I like these challenges. I can open the imagination, and not only - as Don Giovanni - navigate the routine path.
After the contact with Krzysztof Warlikowski with "King Roger" in Paris and Madrid have you gained something new to work on next roles?
He gave us the opportunity to self-interpretation on the stage. In his "King Roger" for the first time in one hundred percent I gave up music, and I found a lot of energy, which I never used. Mariusz Trelinski is different, he has a phenomenal ability to create images on the stage, but also forces you to open the imagination and instantly follow what he suggests.
Will be the next album after album with slavic arias?
Yes, although today it is hard to make a record, if you aren't Anna Netrebko. But Harmonia Mundi already ordered a new album. I dedicate it to the Italian music, mostly Donizetti, but will be also something from Bellini, Verdi and Rossini. With Łukasz Borowicz and the Polish Radio Orchestra we still trying to find convenient dates for us. I also think about the third album, with songs only. I would like to record a beautiful series of Paderewski to the Catulle Mendes French text.
And how long we will wait for your next arrival to Warsaw?
Talks are ongoing, I have to decide what I want to sing, and to consider whether my offer fit into the plans of the National Opera. I'm not going to come back with Don Giovanni, I would show up in a new incarnation, but I can again be Onegin.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz