środa, 27 czerwca 2012

Arie Oper Świata 2012

"W niedzielę 24 czerwca na Dziedzińcu Arkadowym Zamku Królewskiego na Wawelu odbył się koncert pt. „Arie Oper Świata”. Orkiestrę przygotował i poprowadził Łukasz Borowicz. W pierwszej części zachwycił Mariusz Kwiecień - światowej sławy baryton na stałe związany ze sceną Metropolitan Opera w Nowym Jorku - z Wiolettą Chodowicz w duecie pt. „O Jaśko mój drogi…” („Halka” S. Moniuszki) i z Ewą Biegas (duet z „Eugeniusza Oniegina” P. Czajkowskiego). Tomasz Kuk zaśpiewał m.in. popisową arię Jontka z „Halki” pt. „Szumią jodły”, a Katarzyna Oleś-Blacha wykonała piękną wokalizę S. Rachmaninowa. Drugą część koncertu rozpoczęła uwertura z „Don Giovanniego” W. A. Mozarta. Aplauz publiczności wzbudziło „Nessum dorma” w wykonaniu Tomasza Kuka. Woletta Chodowicz zaśpiewała m.in. znaną arię „Vissi d’arte” („Tosca” G. Pucciniego), Katarzyna Oleś-Blacha arię z „Lunatyczki” V. Belliniego, a wraz z Mariuszem Kwietniem słynny duet z „Don Giovanniego” pt. „La ci darem la mano”, które solista wykonał także na bis wraz z Ewą Biegas, Wiolettą Chodowicz i Katarzyną Oleś-Blacha zamknęło ostatnią część koncertu."

DOBRA WIADOMOŚĆ!!!
"Koncert „Arie Oper Świata” został nagrany i będzie wydany w formie DVD w ramach wspólnego projektu Opery Krakowskiej i Zamku Królewskiego na Wawelu. Sponsorami rejestracji są firmy: Port Lotniczy Balice, Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji SA."

/Źródło: Opera Krakowska/

Płytę DVD z koncertem można zakupić w Operze Krakowskiej w cenie 35 zł.

Nagrania:

Zdjęcia:

niedziela, 24 czerwca 2012

Mariusz Kwiecień na wawelskim dziedzińcu!

„Arie Oper Świata” (24 czerwca) to koncert z udziałem Mariusza Kwietnia (solisty MET) oraz znanych polskich artystów: Ewy Biegas, Wioletty Chodowicz, Katarzyny Oleś-Blacha i Tomasza Kuka oraz Orkiestry Opery Krakowskiej pod kierownictwem jednego z czołowych dyrygentów młodego pokolenia - Łukasza Borowicza. Podczas tego wieczoru na wawelskim dziedzińcu zabrzmią najpiękniejsze arie m.in. z „Halki”, „Eugeniusza Oniegina” i „Madamy Butterfly”.

Koncert rozpoczyna się o godzinie 20:30.

Więcej o festiwalu: klik!

czwartek, 21 czerwca 2012

Angel and Devil /Opera News/

Mariusz Kwiecien has sung Mozart's Don Giovanni many times — but never the same way twice. The baritone now looks forward to taking on the role at the Met this season in a new staging by Michael Grandage. How does he plan to seduce his audience? WILLIAM R. BRAUN reports.

Portrait photographed at Hotel Stary, Kraków, by Johannes Ifkovits Grooming by Evelyn Rillé / shirt by Hugo Boss
© Johannes Ifkovits 2011
"I was always dreaming as a child that I would be the prince," says Mariusz Kwiecien. At the moment, he looks more like the most popular graduate student in the opera workshop. It's the start of the Memorial Day weekend, and suddenly, after the award-winning Worst Winter Ever, New York is broiling. Kwiecien is wearing a polo shirt and khaki shorts and carrying a shopping bag from the Juilliard bookstore. His hair, formerly longish and curly, is in a summer-weight buzz cut. But he's about to get a high-profile chance at nobility. In an unusual vote of confidence in a singer not yet forty, the Met has cast him in the title role of a new Don Giovanni, opening next month under the direction of Michael Grandage.

Marcello in La Bohème at the Met, 2008 © Beatriz Schiller 2011 | King Roger at the Bastille in Paris, 2009, with Olga Pasichnyk (Roxana)
© Ruth Walz/Opéra National de Paris 2011

Kwiecien has never met Grandage or seen any of the director's stage work. Grandage is a relative opera novice, known primarily for his work as artistic director of London's Donmar Warehouse and for his staging of the Broadway and West End hit Frost/Nixon. But Kwiecien isn't worried. For one thing, he doesn't believe that the great role needs to be played in any one particular way. "This year it's ten years since I sang my first Don Giovanni. I'm open for everything. I've done it in many ways. Sometimes I'm just a stupid seducer, just for my ego, sometimes I was playing a person who cannot really seduce and is trying to do it just to prove that there is still some heat coming from inside, but it isn't actually. And then I've done it in ridiculous productions where I was almost a Jesus Christ, or where I had a crown on my head, or where I was raping old women onstage. Many, many things. So I just have to know why from the director — why the director decided to do Don Giovanni, what he wants to say, where is the start and the end of my person, why do I die, why do I seduce people. I am not a person who wants to disappear onstage. I am coming in front of the public to exist, to give them some kind of motto, some text — I am telling you that I am this."

Thomas Allen, the much-admired Don Giovanni of an earlier generation, recently told OPERA NEWSthat he missed "a devil" in the younger generation of singers who take the role. Asked if he agrees, Kwiecien becomes highly animated. "Yes. But we have to always remember that Giovanni doesn't have the greatest music in the opera — but he has the most challenging character. We have to give not only lots of devil, we need also some angel. I don't think that if any woman would meet on the street a man without this soft, sugar-ish thing — not necessarily a devil, but you can call it a devil, because it is also a seduction — no woman would go with that man after two minutes, and Don Giovanni wouldn't succeed. So it has to be that he has such an intelligent brain, being a man with huge experience, not only sexual experience but psychological experience, that he's using what nature gave him, his colors. I miss not only devil, I miss colors in Don Giovanni. I miss when a man comes in front of a woman that he should make her happy and satisfied. One woman wants to be adored, another wants to be treated rougher, one wants to be treated like another guy, and he has to know immediately.

"It's always incredible that we have such different casts, different ladies, different girls, and with every one in rehearsal I always try to find what does she like, what is she like, what is her ideal man like. When I have one Zerlina, I like to sing to her with the sweetest voice I can. When I have a Zerlina who is not a soprano but a mezzo-soprano, and she is more seductive and earthy, I do it a little bit like a gangster. When I have a very strong woman I try to be on top of her, because strong women usually have soft men as husbands and lovers. So that is what I'm looking for, those colors. So I agree with Thomas Allen about this devil, danger — it has to be dangerous, but it has to be also sweet and honey-like. And this too I miss in many Don Giovanni productions and interpretations of baritones. 
"I try to give this when I sing 'Deh, vieni alla finestra.' This should be absolutely unreal, it should be angelic, it should be like a song, like the last piece of light that comes from my soul, which is otherwise so dark. It should be like this one piece of straight white coming to the woman, or to God or heaven." Kwiecien has raised one of his hands over his head, index finger outstretched; the other is on his heart, and his head is cocked to one side. It's as if he had been asked to do a puppet version of the final scene from Faust.
Many singers who perform a lot of Wagner or a lot of Puccini lament that they really want to be asked to do other things, but many singers who are primarily cast in Mozart or in Verdi are quite happy to stay where they are, refining the great roles over and over. Kwiecien, it is clear, finds it rewarding to sing so much Mozart. Although when he sang his first opera, Le Nozze di Figaro, he was Figaro, "I already thought, 'Okay, I'm singing Figaro, but the Count is where I want to be.' And when I did my first Count, it was just, 'Okay, that's my home.' I think this is my most successful role." Most young baritones loathe singing Guglielmo in Così Fan Tutte and can't wait to move on. Asked if he minds Guglielmo, Kwiecien blurts, "I hate it!" But then, quickly, he rolls his eyes. "Well, I hated it. Not because of the music — the music is lovely — but the character is not interesting. Or it wasn't for me." 

But last summer, asked to stage the piece and sing Guglielmo for Italy's Reate Festival, he agreed. "I thought, this is like with Don Giovanni. When I was younger, when I did my first Giovanni, I thought Don Giovanni had to be a young man, full of passion, full of sex appeal, strong. In the same way I was talking about Guglielmo, 'Oh, he's stupid, he's naïve.' Well, I changed my mind about both of those characters. I try to play Giovanni now in a different way, not only as a volcano of sex. And when I was young, I was some kind of Guglielmo myself in talking about Don Giovanni, and now I will try to find in Guglielmo more of an Italian character, not judging him because of his simple way of thinking."

Kwiecien freely describes his growth as an actor, tracing his history with Lucia di Lammermoor. "When I sang Enrico for the first time, it was in Brazil, with June Anderson, and I did some bad singing. When I was twenty-something I thought that when I play a cruel brother I just have to beat her and shout at her. Then when I did it at the Met, the first run was with Natalie Dessay. She is a great actress, she is fantastic, but I didn't feel well, I had some health problems. But later, with Anna Netrebko, I felt better, and Anna is a man-eater, woman-eater, music-eater — she is an everything-eater. And I did it with a completely different point of view. I think it is normal to grow up, and you realize that sometimes a whisper can be stronger than a shout." 

Indeed, the most notable aspect of Kwiecien's performances now is the variety of his responses to the others onstage. This was apparent in 2008, when Susanna Phillips played opposite him as Countess to his Count in Santa Fe and, a few months later, as Musetta to his Marcello in a Met revival of La Bohème. She was not a natural stage presence (and the latter occasion was her high-pressure Met debut), but Kwiecien's unwavering focus on her in each situation was like a life preserver. He is the rare singer who leaves a primary impression of what he was able to pull out of the other members of the cast.

Malatesta in Don Pasquale at the Met, 2010, with Anna Netrebko (Norina) © Beth Bergman 2011
If Kwiecien is now in a position to be the anchor for a new Met production, and be confident about it, his new stature is more than merely the next step in his career path. It is clear that his maturity and his command of a role come from one specific event, a subject to which he returns repeatedly in conversation. When Kwiecien sang in a Krysztof Warlikowski production of Szymanowski's King Roger at the Opéra Bastille in Paris, he had to come to terms with both a demanding title role and a frightening rehearsal process. The result, he says, was "the first time in my life I really felt so unified with a role." The production opened in June 2009, but when he speaks about it he seems to have been performing it an hour ago. "Warlikow­ski is a director who doesn't really tell you what you have to do onstage. He trusts you. But for two weeks we had only conversation, not even one note sung onstage. And we'd been tired of talking and talking, and finally we said, 'Listen, let's do something. Let's try it.' And we tried, and he still didn't say 'good' or 'bad,' he was always just controlling our emotions and saying, 'Think about this, or about that,' and finally we discovered, maybe three days before opening night, very late, at the last moment — under huge pressure and nervousness inside, because we were not sure what we were doing onstage — what he wants from us. And then finally in the last days before opening night we'd been able to create a piece of art, basically made by all of us."

The rehearsal process was harrowing — Kwiecien became ill for a time — but he is now on a crusade for this opera. "For the first time, I felt really that I am an artist creating something special onstage, and after the whole run, I needed a week to come down, because my energy inside me was vibrating so high." The Warlikowski production was revived last spring in Madrid, and in 2012, Kwiecien will sing King Roger in a new Stephen Wadsworth production at Santa Fe — "my favorite festival in the world and one of my favorite places in the world." He loves the opera for the same reason he keeps singing Don Giovanni:there are so many ways of doing it. "The libretto gives the chance to me as a singer, and to the stage director, to create something very unusual. Because the libretto — well, it's very hard to say what it's about. You can play it as an erotic, sexual piece. You can play it as a very religious piece, because it treats the subject of God. But this God can be who knows what — can be everything, basically. And then it can be a simple piece about society and a period in Sicily, in Palermo in the twelfth century. It uses history and things which really happened, so you can play it as a historical piece."

When asked if there are other Polish figures he would like to play in an opera, Kwiecien steers the conversation in another direction. "That is a very American thing, to have heroes and be proud of your country. Of course I love my people and my country. But when I was born, my country was really a prison for all of the Polish people. We were not very happy with Communism in our country. When I was young, I was watching these movies where you have noble people with their gestures, how noble people sit on the chair with the full body, how they belong, how they look, how they move their heads. I wanted to use it somewhere. I remember my mother told me about when I performed a Polish piece, Balladine, in school. I was maybe eight or nine. I was playing the prince. My mother told me, 'When I watched you, I was ashamed — I thought how is it possible that this boy sits, moves like somebody who had a year of lessons in movements of the period?'" Kwiecien's English is rapid-fire, comprehensive and idiomatic, but did he really mean to say that his mother was ashamed? "Yes! Because at that time under Communism everybody had to be the same, everything was grey. Everybody was earning the same amount of money, nobody was rich, nobody was poor — everybody was poor, actually. And if you see that some child is different, singing, speaking poetry, acting in that way, a mother feels like, 'Oh my god, what to do with this — is this okay? Is this wrong?' In America if you have a child, three years old, singing 'I Will Always Love You' like Whitney Houston, mothers say, 'It's brilliant, it's great!' because you want it and you have it around you." 

Later, a high-school teacher gave Kwiecien a vocal solo, "enough to feel the nervousness, the stress which comes from being in front of the public, but I liked it. It paralyzed me somehow, but it was a seductive feeling." Friends encouraged him to enroll at Kraków's Academy of Music, where he won a prize in lieder. But when he heard the winner of the opera prize, Daniel Borowski, Kwiecien decided, "When you sound like that, when it brings and gives this kind of excitement, this kind of colors and power in the voice, I'll try to do opera." With Guglielmo's logic of youth, he decided that he needed Borowski's teacher, and after three years of vocal study in Warsaw, his career was launched.

As Enrico to Natalie Dessay's Lucia at the Met, 2007 © Johan Elbers 2011
The Juilliard shopping bag, it turns out, offers a glimpse of the next stage of his career. It contains a brand-new score for Verdi's Don Carlo. Kwiecien will be singing his first Posa in Munich in January. Asked how he will go about learning the role, he cheerfully runs down his plan. "I'll learn the text and the music. I play a little bit of piano, but usually I have my flute, that's how I learn everything. And during this trip to Madrid I went to El Escorial, just to see how it looked originally, just to feel the smell of mold in this castle. I went to the cathedral, which was spectacular, amazing. The icons — you see this beauty just attacking you almost. And the simplicity. I just needed to feel it, to be in the role. And of course I have to read a bit of history. Then I try to do — not much more. I try not to do too much with coaches or dig on the Internet too much, because every story which is used for an opera is half history and half fiction, and this half fiction gives us a chance to create something."

Not that he is a stranger to the Internet. Kwiecien is scheduled to fly to Tokyo in two days for a Met tour, but he volunteers that he spent the morning blogging about The X Factor, a British televised singing contest. "I tried to write something — anonymously, of course, because it works like that. I wrote information. Obviously I'm long enough in this business that I can say that somebody makes mistakes, or somebody is good or bad, or that singing should be a certain way technically. And I got such terrible reactions from the other bloggers. People actually said that I am an idiot and I have no clue what I am talking about." We agree that he may sing new productions at the Met, but of course, every single person on the Internet is also an expert. "And I said never again, that's enough. Mariusz Kwiecien is done as a blogger for sure."

/WILLIAM R. BRAUN is a pianist and writer based in Connecticut/

Niezależnie jaka jest publiczność, daję z siebie wszystko /Trubadur/

„Trubadur”: Czy Kraków jest dla Ciebie miejscem szczególnym?
– Mariusz Kwiecień: Bardzo szczególnym. Tutaj się urodziłem i wychowałem, w Krakowie mieszka moja rodzina i przyjaciele, z którymi podczas każdego pobytu staram się spotkać, posiedzieć wspólnie przy stole. W Krakowie rozpocząłem studia muzyczne pod kierunkiem prof. Heleny Szubert-Słysz. Tutaj po raz pierwszy wystąpiłem na scenie. Na trzecim roku Akademii Muzycznej daliśmy trzy spektakle opery Purcella Dydona i Eneasz. Było to w 1993 roku na scenie w krakowskim Solvayu, przedstawienie reżyserował Anatol Kocyłowski, jako Dydona wystąpiła Magdalena Barylak – obecnie solistka Opery Krakowskiej. Na tym właśnie trzecim roku AM wygrałem Konkurs Wokalny w Dusznikach Zdroju. Potem nastąpił wyjazd na dalsze studia do Warszawy, gdzie pod okiem prof. Włodzimierza Zalewskiego doskonaliłem głos. Brałem też udział w kursach wokalnych u prof. Ryszarda Karczykowskiego.

– Gdy w 2005 roku stanąłeś już jako sławny baryton na scenie Opery Krakowskiej (spektakl Łucja z Lammermoor G. Donizettiego) przed krakowską publicznością, co czułeś?
– Przerażającą tremę! Nie znałem tej sceny, nie miałem na niej prób. Byłem wściekły na warunki, jakie tu zobaczyłem. Nie lubię takiego śpiewania. Nigdzie na świecie czegoś takiego nie ma.

Wspominałeś, że będąc po raz pierwszy w Metropolitan Opera, czułeś się jak w niebie. Potem okazało się, że to ciężka praca. Ale opłacało się?
Tak, dwa lata szkoły w MET to praca po 8-16 godzin dziennie. Od rana nauka języków i śpiewu, wieczorami mniejsze lub większe role w spektaklach. Przede wszystkim dyscyplina. Pamiętam: raz tylko spóźniłem się 15 min., nie ze swojej winy, wtedy o mało co nie usunięto mnie z programu.

– Melomani Cię kochają, w roku 2004 za rolę w Eugeniuszu Onieginie otrzymałeś Nagrodę im. Andrzeja Hiolskiego w kategorii „Najlepsza rola męska sezonu 2001/2002“. 24.09.2006 został Ci wręczony dyplom Honorowego Członka Stowarzyszenia Miłośników Opery Krakowskiej „Aria”. Było to dla nas, krakowskich melomanów, wyjątkowe wydarzenie: „Wieczór z Gwiazdami MET”, w którym wzięła udział, na Twoje zaproszenie, Małgorzata Walewska.
– Dla mnie też był to wyjątkowy wieczór. Cieszę się i dziękuję za to wyróżnienie. Dyplom, który przedstawia portret Jana Kiepury namalowany przez artystę Romana Hennela, powiesiłem na honorowym miejscu w gabinecie nad moim biurkiem.

Odnosisz sukcesy na całym świecie. Czym różni się publiczność operowa USA, Japonii, Moskwy, gdzie otwierałeś tegoroczny sezon w Teatrze Bolszoj Eugeniuszem Onieginem?
W Huston, skąd ostatnio przyleciałem, prawie noszą mnie na rękach, w Metropolitan Opera publiczność reaguje bardzo gorąco, w Tokio – reakcja niesamowita, po przedstawieniu zawsze ok. 500 osób czeka na autograf, przychodzą z afiszami i płytami do podpisu. W Moskwie najchłodniejsza, może powoduje to położenie geograficzne.

– Masz mieszkania w Krakowie i w Nowym Jorku na Manhattanie. Czy są do siebie podobne? Jak się czujesz w każdym z nich?
Są zupełnie różne. W Krakowie jestem w domu, w nowojorskim jestem u siebie, czuję, że tam jest moje miejsce. Mieszkam w sercu Nowego Jorku, blisko MET, mam do teatru 10 min. drogi pieszo.

Jesteś komunikatywny, bezpośredni, masz mnóstwo przyjaciół na całym świecie. Czy bardzo Cię męczą?
Nie mam mnóstwa przyjaciół, tylko kilkoro. Mnóstwo mam znajomych. Męczą mnie ci, którzy uważają się za moich przyjaciół.

Czy jesteś typowym, grymaśnym gwiazdorem?
Różne są gwiazdy. Są primadonny, do których niemal nie da się podejść. Jeżeli uda się komuś osiągnąć szczyty kariery, warto, by jednak pozostał człowiekiem. Boskość jest przewidziana tylko dla jednej instytucji, która jest gdzieś ponad nami. Grymaśnik? – nie, w dniu spektaklu czasem jestem rozdrażniony, gdyż koncentruję się wyłącznie na tym, co mnie czeka – na przedstawieniu.

Stajesz na scenie, masz przed sobą często wielotysięczną publiczność, czy wy czuwasz atmosferę widowni? Czy masz czas zastanowić się, czy Cię lubią, jak przyjmą? Czy jest to publiczność wyrobiona, czy przypadkowa?
Zawsze przez pierwsze takty jestem spięty, podenerwowany. Jeżeli z głosem wszystko jest w porządku, staram się zaskarbić sobie przychylność publiczności. I tak do pierwszych oklasków. Po pierwszej arii czy duecie trema przechodzi i jestem swobodny. Natomiast jeżeli jest to Mozart, którego lubię i najczęściej wykonuję, nie mam tremy. Niezależnie jaka jest publiczność, daję z siebie wszystko.

Pasja fotografowania – skąd się wzięła u Ciebie chęć podpatrywania natury?
Jak każdy mężczyzna jestem wzrokowcem, a ponieważ nie mam talentu malarskiego, łatwiej jest mi uwieczniać to, co natura już ,,namalowała”.

Podróżując po świecie, masz możliwość obserwować niezwykłe zjawiska przyrodnicze. Masz w swej kolekcji piękne, artystyczne zdjęcia zrobione przez siebie: ludzi, kwiatów, motyli, zwierząt. Czy lubisz zwierzęta, czy masz swojego ulubieńca w domu?
Bardzo kocham, lecz nie mogę mieć w domu zwierzaka ze względu na liczne podróże. Gdybym miał kota lub psa, stale narażałbym go na stres związany z rozstaniem, a zabierać go ze sobą byłoby niemożliwe. Oprócz tego jestem pedantem. Nie zniósłbym sierści w domu lub podrapanych mebli.

To prawda, jesteś pedantem. Twoje krakowskie mieszkanie jest pięknie, z dużym smakiem urządzone. Panuje tu czystość i porządek. A meble przez Ciebie osobiście zaprojektowane są niezwykłe i bardzo interesujące. Wracając do pasji – Stowarzyszenie Miłośników Opery Krakowskiej „Aria“ zaplanowało wystawę Twoich fotografii tu, w Krakowie. Ma ona mieć miejsce w Dworku Białoprądnickim w połowie marca 2007. Czy zgodzisz się przy okazji wykonać choć krótki koncert przy akompaniamencie fortepianu?
Jak najbardziej. Każdy kontakt z krakowskimi melomanami jest dla mnie przyjemnością.

Będziesz teraz więcej w Europie. Gdzie będzie można podziwiać Cię w najbliższych miesiącach?
Po występach w Seatle (USA) przybędę do Wiednia, gdzie zaśpiewam w Napoju miłosnym, potem do Hamburga i Monachium – Cyganeria, koncertowe wykonanie z Anną Netrebko i Rolandem Villazonem plus nagranie płyty. Następnie: Moskwa, Warszawa.

No i Tokio, gdzie po raz pierwszy wykonasz partię Escamilla w Carmen.
Tak, tak mają wyglądać moje najbliższe miesiące.

A co nastąpi po Tokio?
Otwarcie sezonu w Metropolitan Opera Łucją z Lammermoor, potem Covent Garden – Traviata i jeszcze raz Seatle – po raz pierwszy wystąpię w Purytanach Belliniego.
Czy wiesz, jak bardzo krakowscy melomani czekają na Ciebie? Jak marzymy właśnie o Escamillu w Twoim wykonaniu?
Przypuszczam, że w nowym gmachu Opery Krakowskiej, który rośnie jak na drożdżach, doczekamy się wspólnie nowych, interesujących inscenizacji, w których może i dla mnie pojawią się role. A ja na pewno z radością takie propozycje przyjmę.

Większość melomanów, przynajmniej w Polsce, woli wystawianie oper w sposób tradycyjny. Jak myślisz, czy tak modne obecnie uwspółcześnione realizacje utrzymają się, czy doprowadzą do upadku opery jako gatunku sztuki? Wielkie, liczące się w świecie teatry operowe takie jak MET czy La Scala opierają się na nowoczesnych produkcjach i nie narzekają na brak publiczności.
Każda inscenizacja, zarówno tradycyjna, jak i nowoczesna, jeżeli jest dobra, przyciągnie publiczność. Starsi, przyzwyczajeni do tradycji zobaczą coś nowego. Młodzi, poznający dopiero ten gatunek sztuki, powinni mieć możliwość kontaktu z różnymi sposobami wystawiania oper. Sukces zależy od reżyserii, doboru śpiewaków oraz dyrygenta i orkiestry. Jeżeli wszystko na scenie gra – publiczność z pewnością będzie zachwycona. A przecież o nią tu chodzi.

3 grudnia po raz pierwszy mogliśmy posłuchać w Twoim wykonaniu pieśni polskich. Oczarowałeś publiczność w Krakowie, Gliwicach i w Warszawie interpretacją i kulturą wykonania. Pozwolę sobie przytoczyć fragment recenzji red. Anny Woźniakowskiej z Dziennika Polskiego:... w każdej prezentacji Mariusz Kwiecień był doskonały. Nie wiem co bardziej podziwiać – czy urodę głosu, którym włada z perfekcją, czy głębokie zrozumienie tekstu zarówno słownego, jak i muzycznego. Rzadko zdarza się w tak młodym wieku tak wrażliwa dojrzałość.
Bardzo dziękuję za tak życzliwą recenzję i cieszę się, że mogłem zaprezentować ten gatunek muzyki.

Dziękuję za rozmowę i do zobaczenia znów w Krakowie.
/rozmawiały Elżbieta Gładysz i Małgorzata Rakowska - źródło: Trubadur 4(41)/2006 /

Nasz człowiek podbija Met /Przekrój/

Mariusz Kwiecień , baryton z Krakowa zwany przez amerykańskich wielbicieli Polskim Księciem, opowiada, jak zaczynając od przysłuchiwania się kanarkom, zrobił karierę w najlepszej operze na świecie

Chodzą plotki, że poznał pan niedawno Marię Callas, w dodatku w legendarnej nowojorskiej Metropolitan Opera?

– Żadne plotki. Kilka miesięcy temu na gali z okazji 125-lecia Met, połączonej z 40. rocznicą debiutu Placido Domingo na tej scenie, śpiewałem słynną arię szampańską z „Don Giovanniego” Mozarta. Na finał wzniosłem toast na cześć wszystkich gwiazd opery ostatnich dziesięcioleci, których twarze pojawiły się na ekranie za mną. Na centralnym miejscu znalazł się portret Marii Callas, która – taki trik wideo – mrugnęła do mnie. Publiczność wybuchnęła śmiechem, rozległy się brawa. Bo kto, jak nie Wielka Diwa, mógłby puścić oko do Don Giovanniego?

Choć od dekady śpiewa pan na tej scenie i uznawany jest za najlepszego Don Giovanniego naszych czasów, mówi się, że to właśnie teraz został pan oficjalnie dopuszczony do operowego panteonu gwiazd.

– Nie odbieram tego tak symbolicznie. Chociaż ta zrealizowana z ogromnym przepychem gala była podróżą w czasie po największych produkcjach legendarnej sceny i zaszczytem było w niej śpiewać. Nawet nasze kostiumy były oryginalnie zaprojektowane dla pierwszych śpiewaków występujących w tych rolach. Mój był dokładną kopią tego, w którym włoski bas Ezio Pinza zaśpiewał w Nowym Jorku pierwszego Don Giovanniego w 1929 roku.

Namaszczenia dopełniło pismo „Vanity Fair”, lifestyle’owa wyrocznia, które sesją zdjęciową godną gwiazd Hollywoodu reklamuje teraz Wspaniałą Siódemkę Met, w tym także i pana.

– Peter Gelb, charyzmatyczny dyrektor tego teatru, doskonale wie, w jaki sposób sprawić, by opera przestała być niszową odmianą sztuki. Stąd takie artykuły, wielkie gale, superprodukcje, transmisje premier do 850 kin w 36 krajach, telebimy na Times Square. To przyciąga do opery miliony nowych zwolenników.

Źródło: Barihunks. Foto. Wayne Maser

Stąd podpis pod zdjęciem w „Vanity Fair”? „Koniec mitu opasłych śpiewaczek?”.

– Dokładnie! Mamy być piękni, młodzi i robić na scenie takie rzeczy, żeby trudno było odróżnić prawdziwy teatr dramatyczny od opery. Mamy przełamywać stereotypy i bariery. Do Met nie przychodzi się, by zasiąść wygodnie w fotelu i chrapać już pod koniec pierwszego aktu, ale na oszałamiające widowisko.

Jak to się robi w Met?

– Absolutnie profesjonalnie. Nie ma czasu na niedoskonałości. Wszystko jest zaplanowane na minimum pięć lat do przodu i odbywa się z dokładnością co do minuty. W spektaklu muszą być same gwiazdy, a nie tylko „Pavarotti i reszta”. Jasne jest też, że spektakl będzie bogaty, zrobiony z totalnym przepychem – okna w wieżowcach będą świecić, pojawią się prawdziwe zwierzęta, a w „Aidzie” przemaszeruje przez spektakl z pół tysiąca osób. Tego nie zobaczycie nigdzie indziej. A za wszystko odpowiada świetna ekipa realizatorów. Ostatnio Gelb angażuje do spektakli reżyserów z Hollywood. Na przykład „Carmen”, której premiera wkrótce będzie transmitowana do kin także w Polsce, zrobił Richard Eyre, reżyser „Notatek o skandalu” z Judi Dench i Cate Blanchett.

Macki Petera Gelba sięgają daleko.

– Dlatego nawet w czasach kryzysu, gdy wiele innych amerykańskich teatrów bankrutuje – Metropolitan Opera sprzedaje przynajmniej 95 procent miejsc. Zawsze. Każdy, kto przyjeżdża do Nowego Jorku, czy się zna na operze, czy nie i czy przyjechał z Azji, czy Afryki, chce zobaczyć Statuę Wolności, Piątą Aleję, Central Park, pojechać do Soho i Metropolitan Opera. Dlatego ta opera przetrwa, bo jest wspaniała i charyzmatyczna.

/rozmawiała Ada Ginał - źródło: klik!/

środa, 20 czerwca 2012

Mariusz Kwiecień znów będzie Królem Rogerem /Onet.pl/


21 lipca na scenie Opery Santa Fe, w stanie Nowy Meksyk, odbędzie się premiera "Króla Rogera" Karola Szymanowskiego pod batutą Evana Rogistera w reżyserii Stephena Wadswortha. Partię tytułową zaśpiewa baryton Mariusz Kwiecień. 

Dyrektor biura prasowego opery Santa Fe Joyce Idema poinformowała, że "Król Roger" był na liście zainteresowań dyrektora generalnego Charlesa MacKaysa już od dawna: - Mariusz Kwiecień, który będzie śpiewał Króla Rogera kocha Santa Fe, kocha operę i bardzo lubi to co robimy. Powiedział, że bardzo chciałby wystąpić w »Królu Rogerze« w Stanach Zjednoczonych, a zwłaszcza w Santa Fe. Ponieważ stało się to w doskonałym dla nas czasie, wystawiamy operę tego lata.

Jak dodała, Kwiecień zaśpiewa we wszystkich pięciu zaplanowanych spektaklach (21 i 25 lipca oraz 3, 9 i 14 sierpnia).

Polski baryton występował już w roli Króla Rogera na scenie opery Bastylia w Paryżu, a także w tej samej produkcji w Madrycie. Do nowej, w Santa Fe, doszło dzięki wsparciu Instytutu Adama Mickiewicza i Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku. Kwiecień znany jest już miłośnikom opery w Santa Fe z występów w "Don Giovannim" oraz w "Weselu Figara". Mówił, że czuje się w tym mieście jak w domu oraz że ekscytował się nową produkcją Króla Rogera, związanymi z nią zmianami i wyzwaniami.

- Moim zdaniem »Król Roger« to najlepsza polska opera, jaką kiedykolwiek napisano - ocenił Kwiecień. - Tym bardzo jestem ciekaw, co nasz wspaniały reżyser Stephen Wadsworth zrobi z tą operą - dodał. Zdaniem polskiego barytona kontrowersyjna tematyka dzieła Szymanowskiego stwarza pretekst dla przedstawienia romantycznego i politycznego konfliktu, a także wyzwań religijnych i filozoficznych. - To właśnie sprawia, że ta opera ma taką głębię i można ją przedstawić na wiele różnych sposobów - przekonywał Kwiecień.

"Król Roger" zwany "dramatem sycylijskim" jest drugą operą Szymanowskiego, po ukończonej w 1913 r. "Hagith". Korzeni utworu należy szukać w podróżach, które kompozytor odbywał w latach 1910-14 na południe Europy - do Włoch, na Sycylię oraz do Afryki Północnej. Pomysł napisania opery powstał w 1918 r. podczas spotkania z Jarosławem Iwaszkiewiczem, który opracował libretto. Premiera opery, której akcja została umiejscowiona w XII-wiecznym królestwie Sycylii za panowania Rogera II z rodu normandzkiego - odbyła się 19 czerwca 1926 r. w warszawskim Teatrze Wielkim, w reżyserii Adolfa Popławskiego i pod batutą Emila Młynarskiego.

Pierwsze amerykańskie wystawienie opery Szymanowskiego w wersji scenicznej miało miejsce w lipcu 2008 roku podczas festiwalu Bard Summerscape w Annandale-on-Hudson, w stanie Nowy Jork pod batutą Leona Botsteina. Reżyserował Lech Majewski.

Opera w Santa Fe słynie m.in. z festiwali operowych. Dla amerykańskiego dyrygenta Evana Rogistera, który pracował m.in. z Deutsche Oper Berlin, "Król Roger" będzie debiutem w tym mieście.

Renomowany reżyser Stephen Wadsworth, którego dobrze zna m.in. publiczność nowojorskiej Metropolitan Opera przygotował już wcześniej w Santa Fe m.in. światową premierą opery Petera Liebersona "Ashoka's Dream".

W "Królu Rogerze" rolę Pasterza zaśpiewa tenor William Burden występujący z największymi zespołami operowymi i orkiestrami symfonicznymi w USA i Europie, a Roksany sopran Erin Morley. W sezonie 2011-12 wystąpiła ona w cyklu "Pierścień Nibelunga" ("Ring des Niebelungen") w Metropolitan Opera.

/źródło: Onet.pl/

wtorek, 19 czerwca 2012

"Wesele Figara" w Operze Krakowskiej - recenzje, zdjęcia i nagranie

Mariusz Kwiecień, Hrabia Almaviva: To będzie malowniczy spektakl

Hrabia w "Weselu Figara" jest dla mnie bodajże najbardziej wdzięczną rolą ze wszystkich Mozartowskich, mimo że na całym świecie najczęściej śpiewałem Don Giovanniego. To jest moja ulubiona rola i z tą postacią najbardziej się utożsamiam. Zawsze staram się na scenie przemycić jak najwięcej z siebie i uważam, że mogę jako Mozartowski hrabia pokazać najpełniej swój warsztat wokalny i aktorski. W Operze Krakowskiej będziemy mieli bardzo barwną inscenizację, zarówno wizualnie, jak i muzycznie. Cieszy mnie to, że widzowie będą mogli docenić urok i niesamowitą kolorystykę wszystkich postaci na scenie, łącznie oczywiście z moim hrabią. Mój bohater będzie troszeczkę inaczej ujęty niż w innych spektaklach, w których brałem udział, a kolorytu dodadzą mu butelka dobrego wina i kieliszek, z którymi się nie rozstaje. Mam nadzieję, że publiczność doceni zarówno piękno muzyki Mozarta, jak i naprawdę interesujący i bardzo malowniczy spektakl. Serdecznie zapraszam.

/źródło: Gazeta.pl/

Rozmowa z Mariuszem Kwietniem o "Wesele Figara": klik!

Recenzje:
- Dorota Szwarcman: "Almaviva się upił"
- Kaśka Paluch: "Relacja: Operowe lato w Krakowie"
- Łukasz Maciejewski: "Wesele Figara pachniało stypą"
- Marcin Kaczmarczyk: "Zaskakująco poważny krakowski Mozart"

Zdjęcia: /tutaj pojawi się link do strony ze zdjęciami jak ją stworzę ;)/

piątek, 15 czerwca 2012

Mariusz Kwiecień musi rywalizować /Dziennik Polski/

Po 36 latach na scenie Opery Krakowskiej wystawione zostanie w gwiazdorskiej obsadzie "Wesele Figara" Mozarta, arcydzieło gatunku

Źródło: Dziennik Polski. Foto. Andrzej Banaś

Zaplanowana na piątek premiera tego teatralnego hitu, wyreżyserowana przez Laco Adamika inauguruje XVI Letni Festiwal Opery Krakowskiej, który potrwa do 5 lipca.

Gwiazdą produkcji będzie Mariusz Kwiecień, krakowianin, śpiewak Metropolitan Opera w Nowym Jorku, artysta, który powraca na scenę krakowską z wyraźnym sentymentem. Wystąpi we wszystkich czterech krakowskich prezentacjach, śpiewając partię hrabiego Almavivy.

- Moja przygoda z "Weselem Figara" zaczęła się 17 lat temu. Wtedy jeszcze jako student warszawskiej AM wystąpiłem w Poznaniu. Śpiewałem wówczas Figara. Teraz wcielam się w rolę hrabiego. Widać się zestarzałem - mówi Mariusz Kwiecień. - Przez ten czas wystąpiłem w "Weselu Figara" ponad sto razy, w kilkunastu produkcjach; lepszych lub gorszych. Ta krakowska inscenizacja jest tradycyjna, ale bardzo piękna. Do tego zgromadzono znakomitą obsadę. Muszę sporo rywalizować, aby być widocznym na scenie - podkreśla Mariusz Kwiecień.
Wśród artystów, których usłyszymy, są m.in.: Robert Gierlach, występujący na deskach La Scali, czy Krzysztof Szumański, na co dzień związany z Operą Niemiecką w Berlinie. W obsadzie nie zabrakło Katarzyny Oleś-Blachy, Magdaleny Barylak, Adama Zdunikowskiego czy Przemysława Firka.

"Wesele Figara" to ponadczasowa komedia o wartkiej akcji, pełnej zaskakujących zwrotów; to erotyczna intryga zbudowana na panującym wówczas przedrewolucyjnym społecznym tle; to wreszcie przepiękna muzyka.
- To sztuka z elementami społecznymi. Pokazuje świat tych, którzy urodzili się, by żyć beztrosko, i tych, którzy aby przeżyć, muszą wykazać się inteligencją. Choć jest to komedia, przedstawienie robimy poważne, tak aby przedstawić wszystkie wątki - mówi Laco Adamik, reżyser. - Zależało nam na tym, aby zrobić komedię w miarę współczesną. Choć kostiumy będą z epoki, to jednak zachowanie postaci na scenie współczesne.
Realizatorzy krakowskiego spektaklu pozostają wierni mozartowskiemu arcydziełu. Barbara Kędzierska, autorka scenografii i kostiumów, twierdzi, że przestrzeń na scenie będzie realistyczna, a kostiumy inspirowane tradycją otrzymają współczesne akcenty. Zaś Tomasz Tokarczyk, dyrygent, kierownik muzyczny produkcji, zapewnia, że muzyka, choć grana na współczesnych instrumentach, będzie prezentowana zgodnie z intencjami kompozytora.

- Chcieliśmy wykonać pełną wersję, ale trwałoby to zbyt długo - mówi Tomasz Tokarczyk. - Dlatego nie usłyszą państwo niektórych arii, ale będzie to z korzyścią dla dramaturgii przedstawienia.

Premiera "Wesela Figara" otwiera XVI Letni Festiwal Opery Krakowskiej. Zgodnie z tradycją już po raz piąty festiwalowe produkcje będą pokazywane na dziedzińcu arkadowym Wawelu. I tak 24 czerwca wystawione zostanie widowisko muzyczne "Arie oper świata" z udziałem m.in. Mariusza Kwietnia i Wioletty Chodowicz, znanej jako Katia Kabanowa z opery Janačka przygotowanej przez Operę Narodową, laureatki Paszportu Polityki. Orkiestrę poprowadzi Łukasz Borowicz.

Podczas krakowskiego festiwalu nie zabraknie też gali baletowej "Grand Pas...!" w międzynarodowej obsadzie, a także koncertu "Wielkie chóry, wielkich oper". Festiwal zakończą prezentacje w siedzibie Opery spektakli "Madama Butterfly" z udziałem Wioletty Chodowicz oraz "Ariadna na Naxos", gdzie w rolę tytułową wcieli się Magdalena Barylak.

/źródło: Dziennik Polski/